Słowniczek
| Aktyw robotniczy | – grupy robotników, uzbrojonych w pałki (lub kawałki kabla), uczestniczących w pacyfikacji protestów studenckich, niekiedy mianem tym obdarzano także np. oficerów WP, występujących w cywilu w podobnej roli. |
| „Babel” | – klub młodzieżowy przy Towarzystwie Społeczno-Kulturalnym Żydów, jego działacze znaleźli się wśród osób oskarżanych przez propagandę o wywołanie wydarzeń marcowych. |
| Bananowa młodzież | – w marcowej propagandzie określenie grupy dzieci wyższych działaczy partyjnych i państwowych, oskarżana o sprowokowanie Marca ’68 i przewodniczenie studenckim protestom. |
| Bankrut polityczny | – w marcowej propagandzie określenie osoby sprawującej kierownicze funkcje w PRL w okresie stalinowskim, a która rzekomo dążyć miała do wykorzystania protestów studenckich dla realizacji własnych zamiarów. |
| Bratnia pomoc | – w oficjalnej propagandzie takim mianem określano interwencję zbrojną państw Układu Warszawskiego w Czechosłowacji, zapoczątkowaną 21 VIII 1968 r. |
| Chiński powielacz | – metoda powielenia większej ilości ulotek, polegająca na jednoczesnym przepisywaniu ich treści przez dużą grupę studentów. |
| Cisi | – określenie funkcjonariuszy SB w popularnej operze Janusza Szpotańskiego „Cisi i Gęgacze”. |
| Dworzec Gdański | – warszawski dworzec kolejowy, z którego znaczna część emigrantów marcowych udawała się na Zachód, dla wielu pozostał symbolem ich ówczesnego losu. |
| Dyktatura ciemniaków | – sformułowanie użyte przez Stefana Kisielewskiego pod adresem władz PRL w trakcie nadzwyczajnego zebrania warszawskiego oddziału ZLP 29 II 1968 r. |
| „Dziady” | – dramat Adama Mickiewicza, zakaz wystawiania jego inscenizacji w reżyserii Kazimierza Dejmka stał się impulsem dla wybuchu protestów studenckich. |
| Encyklopedyści | – grupa współpracowników Wielkiej Encyklopedii Powszechnej PWN, przeważnie pochodzenia żydowskiego, jesienią 1967 r. zwolniona z pracy pod pretekstem błędnego sformułowania hasła „obozy zagłady” i pominięcia w nim martyrologii narodu polskiego. |
| Gęgacze |
– określenie opozycyjnych intelektualistów w popularnej operze satyrycznej Janusza Szpotańskiego „Cisi i Gęgacze”. |
| Gnom | – określenie Władysława Gomułki w popularnej operze satyrycznej Janusza Szpotańskiego „Cisi i Gęgacze”. |
| Komandosi | – studencka grupa kontestatorów, skupiona głównie wokół Adama Michnika. Jej nazwa związana była z początkową główną formą aktywności, czyli niespodziewanym pojawianiem się na zebraniach partyjnych i organizacji młodzieżowych, na których „komandosi” zadawali działaczom niewygodne pytania. Istniała jako nieformalne środowisko od połowy lat 60. do Marca ’68. |
| Literaci do pióra | – jedno z najpopularniejszych haseł podczas marcowych masówek w zakładach pracy, towarzyszyło mu podobnej treści „Studenci do nauki”, zaś sami zainteresowani ironicznie dodawali „Pasta do butów”. |
| Marcowy docent | – osoba awansowana po Marcu na stanowisko docenta, mimo braku wymaganej w tym celu habilitacji. Marcowi docenci, których głównym wyróżnikiem była lojalność wobec PZPR, zastępowali profesorów usuwanych z uczelni w ramach czystek. |
| Partyzanci | – popularne w latach 60. określenie zwolenników gen. Mieczysława Moczara, podkreślające eksponowany przez niego element budowy własnego wizerunku – działalność partyzancką w szeregach Gwardii Ludowej. |
| Prasa kłamie | – jedno z najpopularniejszych haseł Marca ’68, związane z kłamliwym przedstawianiem przez prasę przebiegu studenckich protestów. |
| Praska wiosna | – reformy społeczno-polityczne w Czechosłowacji, zmierzające do liberalizacji systemu komunistycznego, zapoczątkowane objęciem przez Aleksandra Dubczeka funkcji I sekretarza KPCZ 5 I 1968 r., a zakończone interwencją wojsk Układu Warszawskiego 21 VIII 1968 r. |
| Rewizjoniści | – reformatorzy wewnątrzpartyjni, dążący do ograniczonej liberalizacji systemu komunistycznego, od początku lat 60. stopniowo usuwani z PZPR. |
| Socjalizm z ludzką twarzą | – sformułowanie autorstwa Aleksandra Dubczeka, tym mianem określał on cel reform praskiej wiosny. |
| Syjam | – państwo w Azji, przez wielu marcowych propagandzistów błędnie utożsamiane z syjonizmem, stąd kuriozalne hasło „Syjoniści do Syjamu”. |
| Syjonista | – w marcowej propagandzie synonim osoby pochodzenia żydowskiego. W rzeczywistości: zwolennik syjonizmu, czyli budowy państwa żydowskiego w Palestynie. |
| Świerszczyk | – czasopismo dla najmłodszych, zdaniem protestujących studentów jedyne nie uprawiające propagandy, stąd popularne hasło „Czytaj Świerszczyk – on nie kłamie”. |
| Wiec okupacyjny | – forma studenckiego protestu, w rzeczywistości oznaczająca strajk na uczelni, w początkowej fazie wydarzeń marcowych starano się jednak unikać tak jednoznacznych sformułowań. |
| Wycieczka | –autobusami z takimi napisami zajechał na dziedziniec Uniwersytetu Warszawskiego 8 III 1968 r. „aktyw robotniczy”, stąd też ironicznie obdarzono go również mianem „wycieczki”. |
